Go to ...

biznes-gospodarka.plportal.pl

Reklama

Skutki podatkowe posiadania przez polskich rezydentów zagranicznych kont bankowych


konta
Do fundamentów Unii Europejskiej należy zgodnie z art. 26 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), rynek wewnętrzny jako obszar bez granic wewnętrznych, w którym jest zapewniony swobodny przepływ towarów, osób, usług oraz kapitału.    

Jednym z ograniczeń rynku wewnętrznego, jest brak jednolitego systemu koordynującego zakładanie przez nie-rezydentów podstawowych rachunków bankowych w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej. Niski poziom mobilności konsumentów w przypadku detalicznych usług finansowych jest w dużej mierze spowodowany brakiem przejrzystości i porównywalności opłat i oferowanych usług, a także trudnościami związanymi z przenoszeniem rachunków płatniczych. Czynniki te ograniczają popyt, w szczególności w relacjach transgranicznych.

Innymi słowy, otwarcie podstawowe rachunku bankowego w innym państwie, niż kraju zamieszkania obarczone jest w obecnym stanie prawnym wieloma utrudnieniami, których przejście często zniechęca obywateli Unii Europejskiej do otwarcia takich rachunków bankowych. Kolejną z barier do transgranicznych usług finansowych jest niewiedza o ewentualnych skutkach podatkowych posiadania zagranicznego rachunku bankowego.

Implementacja dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/92/UE z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie porównywalności opłat związanych z rachunkami płatniczymi, przenoszenia rachunku płatniczego oraz dostępu do podstawowego rachunku płatniczego, w całej Unii Europejskiej nastąpiła do 18 września 2016 r. w każdym z państw członkowskich, a wprowadzenie jednolitych przepisów na terenie całej Unii Europejskiej stanowić powinno impuls do zakładania rachunków bankowych w wielu państwach członkowskich Unii Europejskiej. 


Dotychczasowa praktyka w wybranych państwach członkowskich UE lub EOG

Otwarcie rachunku bankowego, w poszczególnych państwach Unii Europejskiej obwarowane było przepisami każdego z poszczególnych państw członkowskich, bez unifikacji na szczeblu unijnym. Możliwość korespondencyjnego założenia rachunku uzależniona była od przedłożenia co najmniej: paszportu, notarialnego poświadczenia podpisu. Sposobność założenia rachunku bankowego bez zamierzenia pobytu w tym państwie przewidywały niemieckie banki oraz banki ulokowane na terytorium europejskich rajów podatkowych (Saint Vincent & Grenadenes/ Monaco).

Bardziej restrykcyjne ograniczenia wprowadzały m.in. Francja oraz Włochy, Wielka Brytania czy Irlandia, które oprócz powyżej wskazanego paszportu oraz notarialnego poświadczenia podpisu przetłumaczonego na język urzędowy, wymagały również karty pobytu, zaświadczenia o miejscu zamieszkania w państwie gdzie znajduje się siedziba banku oraz zaświadczenia o dochodach, co oznaczało w praktyce brak możliwość założenia rachunku bankowego w kraju, w którym nie posiadamy stałego miejsca zamieszkania, znacząco ograniczając transgraniczne usługi finansowe na terytorium Unii Europejskiej. 

Ustawą, które normuje skutki prawnopodatkowe zawarcia umowy rachunku bankowego przez polskiego rezydenta z zagranicznym bankiem jest ustawa z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo Dewizowe (Dz. U. z 2002 r. nr 141, poz. 1178).

Ograniczenia określone w prawie dewizowym dotyczące otwierania rachunków za granicą dotyczą jedynie krajów trzecich, a według definicji do krajów trzecich nie są zaliczane państwa członkowskie Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 9 pkt. 9 w/w ustawy, ograniczeniom podlega otwieranie przez rezydentów (obywateli polskich i polskich osób prawnych) rachunków w bankach i oddziałach banków, mających siedzibę w krajach trzecich, a zatem całkowicie legalne jest otwieranie przez rezydentów Rzeczpospolitej Polskiej rachunków w bankach i oddziałach, mających siedzibę na terytorium jednego z państw członkowskich UE lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego.

Zgodność z prawem posiadania przez obywatela terytorium Unii Europejskiej rachunku bankowego w innych państwach członkowskich UE, stanowić powinna przyczynek do powszechnego zawierania umów rachunku bankowego w sytuacjach transgranicznych, szczególnie przez osoby pracujące poza krajem swojego zamieszkania lub prowadzące działalność transgraniczną. 

Założenia dyrektywy implementowane do porządków prawnych państw członkowskich

Do przedmiotowych założeń dyrektywy należy zapewnienie transparentności i porównywalności opłat pobieranych od konsumentów w odniesieniu do ich rachunków płatniczych prowadzonych na terytorium Unii Europejskiej, wprowadzenie możliwości przenoszenia rachunków płatniczych w obrębie państwa członkowskiego oraz zasad ułatwienia konsumentom otwierania rachunków płatniczych za granicą, w tym poprzez ustanowienie minimalnych standardów dla takich rachunków oraz powszechnego dostępu konsumentów do podstawowego rachunku płatniczego na terytorium Unii Europejskiej.

Podstawowym narzędziem, które w założeniu ma ułatwić powszechną świadomość odnośnie warunków prowadzenia rachunku płatniczego mają być porównywarki internetowe warunków założenia konta w kraju miejsca zamieszkania oraz w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej. Wszystkie dokumenty dotyczące opłat oraz zestawienia opłat w każdym państwie członkowskim powinny być ujednolicone pod względem formatu, kolejności przedstawiania pozycji i nagłówków, co pozwoli konsumentom na porównanie dwóch dokumentów, zwiększając tym samym zrozumienie i przydatność tych informacji. W założeniu aplikacje te, mają spełniać analogiczną funkcję do porównywarek ubezpieczeniowych lub sieci komórkowych, pozwalając na szybszą identyfikację ofert rynkowych.

Kolejną nowością wprowadzaną na podstawie dyrektywy oraz implementowaną do polskiego porządku prawnego w art. 59ii ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych jest możliwość przenoszenia umowy rachunku bankowego do innego banku położonego w tym samym kraju członkowskim lub innym państwie członkowskim. Drogą do realizacji ma być ujednolicenie warunków prowadzenia rachunków bankowych we wszystkich państwach członkowskich oraz ujednolicenie cen na zasadzie analogicznej do obecnej uwarunkowań dotyczących roamingu na terenie Unii Europejskiej. Wedle założeń przenoszenie rachunku, nie będzie powodować zmiany numeru rachunku bankowego oraz przenoszenia umowy od przekazującego dostawcy usług płatniczych do otrzymującego dostawcy usług płatniczych.

Na organy nadzoru bankowego (Komisję Nadzoru Finansowego) przepisy nakładają obowiązek zapewnienia, że banki krajowe będą aktywnie wspomagać konsumenta przy zgłoszeniu zamiaru otworzenia rachunku płatniczego w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej. Zadaniem banków krajowych będzie w takiej sytuacji: dostarczenie nieodpłatnie konsumentowi wykazu wszystkich aktualnie aktywnych zleceń stałych dotyczących poleceń przelewu oraz wystawionych przez dłużnika upoważnień do realizacji poleceń zapłaty oraz dostępne informacje na temat regularnie przychodzących poleceń przelewu oraz zleconych przez wierzyciela poleceń zapłaty zrealizowanych na rachunku płatniczym konsumenta w ciągu ostatnich 13 miesięcy oraz przekazanie ewentualnego pozostałego dodatniego saldo na rachunku płatniczym posiadanych przez konsumenta na rachunek płatniczy otwarty lub prowadzony u nowego dostawcy usług płatniczych pod warunkiem, że wniosek zawiera kompletne dane umożliwiające identyfikację nowego dostawcy usług płatniczych, a także finalnie zamyka rachunek płatniczy posiadany przez konsumenta. Termin zrealizowania czynności przeniesienia rachunku bankowego, przepisy ustalają na co najmniej sześć dni roboczych po otrzymaniu wniosku konsumenta o zmianę dostawcy usług płatniczych. 
    


Skutki podatkowe otwarcia przez polskich rezydentów rachunku bankowego w innym państwie członkowskim 

Zgodnie z definicją zapisaną w art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy z 27 lipca 2002 r. – Prawo dewizowe – obrotem dewizowym jest obrót dewizowy z zagranicą oraz obrót wartościami dewizowymi w kraju.

Obrotem dewizowym z zagranicą jest:zawarcie umowy lub dokonanie innej czynności prawnej, powodującej lub mogącej powodować dokonywanie między rezydentem i nierezydentem rozliczeń pieniężnych lub przeniesienie między rezydentem i nierezydentem własności wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych, a także wykonywanie takich umów lub czynności, zawarcie umowy lub dokonanie innej czynności prawnej, powodującej lub mogącej powodować przeniesienie między rezydentami rzeczy lub prawa, których nabycie nastąpiło w obrocie dewizowym z zagranicą, a także wykonywanie takich umów, dokonywanie wywozu, przekazywanie oraz wysyłanie za granicę wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych, a także dokonywanie ich przywozu, przekazywanie oraz nadsyłanie z zagranicy do kraju. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że posiadanie przez polskiego rezydenta rachunku bankowego w innym państwie stanowią obrót dewizowy z zagranicą. Jednocześnie w art. 3 ust. 1 ustawy, ustawodawca wskazał, że co do zasady obrót dewizowy jest dozwolony i nie wymaga dodatkowych zezwoleń a wyjątki od takiej zasady zostały przedstawione już powyżej.

Odróżniając obowiązek podatkowy od posiadania konta bankowego, wskazać należy iż obowiązkiem podatkowym jest wynikająca wyłącznie z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach. W podatku dochodowym od osób fizycznych zdarzeniem, względem którego określa się czy na podatniku ciąży obowiązek podatkowy jest moment rzeczywistego otrzymania lub postawienia do dyspozycji podatnika kwoty należności, a zatem w obecnych warunkach dzień wpływu środków na rachunek bankowy podatnika.

Jeżeli więc, środki które wpływają na konto bankowe polskie lub zagraniczne podlegają z uwagi na sposób ich powstania, wedle właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub zapisów polskich ustaw opodatkowaniu w Polsce, to obowiązek ten powstaje bez względu na to czy środki wpływają na polskie czy też zagraniczne konto płatnicze. 


Wielostronne porozumienie w sprawie automatycznej wymiany informacji a przekazanie informacji polskiemu fiskusowi
 

Potencjalną zmianę w zakresie automatycznego przekazywania informacji polskim organom skarbowym wprowadzić ma w zamierzeniu wprowadzić podpisane przez Rzeczpospolitą Polską w dniu 29 października 2014 r. Wielostronne porozumienie właściwych władz w sprawie automatycznej wymiany informacji finansowych (Competent Authority Agreement).

Nowy standard automatycznej wymiany informacji o rachunkach w celach podatkowych zaakceptowało już 101 krajów i ich terytoriów zależnych, w tym wszystkie należące do OECD. W tym gronie znalazły się także m. in. Szwajcaria, Liechtenstein i Singapur, czyli państwa przyciągające kapitał zagraniczny właśnie dzięki rozwiniętej tajemnicy bankowej. Ponad 40 krajów, w tym Polska, już zobowiązało się do wdrożenia standardu OECD – konkretnego, ambitnego harmonogramu prowadzącego do pierwszej automatycznej wymiany informacji w roku 2017-tym w grupie krajów OECD i spoza OECD.

Najważniejszymi elementami nowej skonsolidowanej wersji standardu, prócz wytycznych dla państw i instrukcji bezpiecznej transmisji danych, są informacje ważne z punktu widzenia podatnika, dotyczące tego co będzie podlegało wymianie. Przede wszystkim, instytucje finansowe zostaną objęte obowiązkiem raportowania fiskusowi informacji o wszelkiego rodzaju dochodach inwestycyjnych, w tym dochodach z odsetek, dywidend, sprzedaży aktywów finansowych i kapitałów pieniężnych, z niektórych umów ubezpieczeniowych i podobnych, jak i będą musiały dostarczać informacje o saldach rachunków bankowych. Poszerzona została też definicja instytucji finansowych. Obowiązkowe raportowanie będzie dotyczyć już nie tylko banków, ale i brokerów, funduszy inwestycyjnych, instytucji powierniczych i depozytowych, a także niektórych instytucji ubezpieczeniowych, itp. (chyba że istnieje niskie ryzyko, że zostaną wykorzystane do unikania opodatkowania bądź podlegają wyłączeniu z raportowania i wymiany informacji). Zwiększy się także udział władz państwowych w uzyskiwaniu szczegółowych informacji dotyczących kont bankowych od krajowych instytucji finansowych. Wymiana z innymi jurysdykcjami będzie automatyczna i coroczna, a jedynym odstępstwem od niej będzie sytuacja zagrożenia ochrony poufności informacji.

Jednocześnie z uwagi na niewprowadzenie jeszcze przez Rzeczpospolitą Polską dokładnych postanowień ustawowych, temat automatyczne wymiany informacji finansowych stanowić będzie przedmiot następnego artykułu.

Więcej informacji w sprawie kredytów, podatków i przepisów prawnych dotyczących marynarzy znajdą Państwo na stronie www.easyocean.pl,

Prawnik Kuba Lewandowski – Dyrektor Działu Prawnego

Polub Plportal.pl:

Tags: , ,


Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

8 + 2 =

 

About publikator

Reklama

WSPARCIE: propublicobono-rp.org | ffon.pl